header
Untitled Document
Left
 
สั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว แจกฟรีทันที รักร้อนดั่งไฟ, ไฟรักผลาญใจ, ใจขอเพียงรัก, ดั่งสวรรค์สาป...ว่าให้รัก, หวานชะมัดแผนรักปล้นใจ จะเลือกเล่มใดเล่มหนึ่งหรือทั้งหมดก็ได้ ค่าส่งเล่มละ 50 บาท (เลือก 5 เล่มก็ 250 บาท) โอนเงินมาพร้อมกับการสั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว เข้าบัญชี มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ธนาคารกสิกรไทย 731-2-44211-0 เสร็จแล้วส่งสลิปใบโอนเงินและชื่อที่อยู่ที่ให้จัดส่งพร้อมเบอร์โทรศัพท์ มาที่ mchaivis@hotmail.com โปรโมชันนี้ถึงวันที่ 5 ธันวาคม 2559 เท่านั้น รีบหน่อยนะคะก่อนหนังสือจะหมด

Click
เสน่หาซาตาน ตอนจบ
โดย minikunnoo เมื่อ 2013-02-04
ตอนจบ

ระหว่างที่ปีระกาพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล กว่าเดือน กานต์ชนกเฝ้าดูแลเอาใจใส่หญิงสาวเป็นอย่างดี รวมไปถึงจัดการเรื่องคดีความ และเรื่องต่างๆจนเรียบร้อย รสรินถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่าถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต แต่หยิงสาวอยู่ในอาการวิกลจริต ศาลจึงต้องส่งเธอเข้าไปบำบัดและรอลงอาญาต่อไป เสี่ยจุมพลโดนโทษไม่ต่างกัน ต้องติดคุกหลายปี เนื่องจากมีหลายข้อหาให้ตัดสิน เจ้าตัวยอมรับสารภาพศาลลดโทษให้กึ่งหนึ่ง แต่ก็คงทำให้เสี่ยจุมพล เข็ดไปอีกนาน เพราะกว่าจะได้ออกมา ก็คงจะหมดโอกาสทำความชั่วได้อีก

“ขอบคุณค่ะ” ปีระกาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อกานต์ชนกยกแก้วน้ำให้เธอดื่ม”

“ฉันเต็มใจ” กานต์ชนกยิ้มเต็มหน้า และวางแก้วลงอย่างเบามือ ตักข้าวต้มป้อนให้แก่ปีระกาอย่างระมัดระวัง

น่าแปลกที่หญิงสาวไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เขาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่กานต์ชนกคาดเอาไว้คือปีระกาอาจจะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ และทำมึนตึงใส่ แต่เปล่าเลย หญิงสาวยอมที่จะให้กานต์ชนกปรนนิบัติอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ และยังยอมให้เขาดูแลอย่างใกล้ชิด ยอมให้จัดการเรื่องทุกอย่าง ทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้

กานต์ชนกคิดว่าปีระกาคงไม่มีแรงจะทะเลาะกับเขาเป็นแน่ หรือไม่อย่างนั้น เธออาจจะอภัยให้เขาแล้วก็เป็นได้

“ต้องกินผลไม้เยอะๆนะ ร่างกายเธฮไม่ค่อยแข็งแรง” กานต์ชนกเอาใจอย่างไม่ลดละ

สภาพร่างกายของปีระกาเริ่มจะดีขึ้นมากแล้ว หมออนุญาติให้พาเธอกลับบ้านได้แต่ยังต้องดูแลอย่างใกล้ชิด

ปีระกายอมรับการดูแลจากกานต์ชนกโดยไม่ปริปากบ่น แต่หญิงสาวยังคงไม่พูดคุยเช่นแต่ก่อน ยังคงเงียบและเฉยชาบ้างในบ้างครั้ง ท้องของเธอเริ่มใหญ่ขึ้น หลังจากผ่านมาหลายเดือน

“เดินดีๆนะครับ เดี๋ยวจะกระเทือนลูกของเรา” กานต์ชนกว่า ระหว่างที่พยุงให้ปีระกาเดินไปด้วยกันในรีสอร์ท

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” ปีระกาบอก แม้ไม่ยิ้ม แต่เธอก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึง ปั้นปึงเช่นแต่ก่อน

กานต์ชนกรู้สึกว่าปีระกาไม่แข็งกระด้างเช่นก่อนที่จะเกิดเรื่อง แม้จะไม่ค่อยพูด แต่หญิงสาวก็อ่อนโยนในความรู้สึก และกานต์ชนกมั่นใจ ว่าปีระกาจะยกโทษให้กับเขาอย่างแน่นอน

“ฉัน...เอ่อ พี่ถามตริงๆนะไก่” ชายหนุ่มเปลี่ยนสรรพนามให้ดูฟังไพเราะมากขึ้น ทำเอาคนที่กำลังจะนั่งลงชะงักไปเล็กน้อย

“ทำไมเหรอคะ”

“ยังโกรธพี่อยู่หรือเปล่า”

“เรื่องอะไรล่ะคะ”

“โห มันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ” กานต์ชนกทำสีหน้าประหลาดใจ

“ค่ะ จะเอาเรื่องไหนล่ะคะ” ปีระกาอมยิ้ม แต่เสมองไปทางอื่น

“เอ่อ พี่ไม่คิดว่ามันจะเยอะมากขนาดนั้นนะ ก็แค่...” กานต์ชนกทำท่านึก จะว่าไปมันก็ดูจะเยอะจริงๆ

“แค่อะไรคะ แค่ทำให้ฉันตกต้นไม้ แค่ทำให้ฉํนเกือบจมน้ำ แค่ทำให้ฉันเฉียดตายหลายครั้ง รวมถึงครั้งนี้ แค่อะไรอีกดีคะ แค่ทำให้ฉันร้องไห้เหมือนคนบ้า แค่ทำให้ฉันเสียใจได้ไม่เว้นแต่ละวันน่ะเหรอคะ” ปีระกามองหน้าสามีอย่างข้องใจ

“หูย เยอะ พอแล้ว เอาเป็นว่า ที่ไม่โมโห แล้วก็ยอมคุยด้วยแบบนี้ หมายความว่า หายโกรธแล้วใช่หรือเปล่า” ชายหนุ่มกระแซะ เลยถูกตาหวายตวัดค้อนเข้าให้

“แล้วจะรอให้ฉัน เอ่อ ไก่ ตายก่อนหรือไงคะ ถึงต้องยอม ไก่ไม่โง่หรอกค่ะ ลูกของคุณ เอ่อ ลูกของพี่กานต์แทนๆ ไก่จะให้ไปทรมานกับไก่เหมือนในละครน่ะเหรอคะ ไม่เอาหรอกค่ะ แกต้องได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีที่สุดค่ะ” ปีระกาตอบนิ่งๆ แต่น้ำเสียงเธอแสนจะจริงจัง

“โห เธอนี่ร้ายไม่ใช่เล่นนะ นี่คิดจะจับพี่หรือไง” กาน๖ชนกแกล้งแหย่

“ใช่ค่ะ ก็พี่กานต์ ทั้งหล่อ ทั้งรวยนี่คะ ใครจะยอมปล่อยไปง่ายๆ” ปีระกายักคิ้วหลิ่วตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กานต์ชนกอดแปลกใจไม่ได้มองด้วยสีหน้าเหมือนโดนผีหลอก

“เดี๋ยวก่อนนะ นี่ไก่โดนไอ้พวกนั้นตีหัว จนเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้วหรือเปล่า ทำไมถึงพูดจาแปลกๆ เมื่อก่อนไม่เห็นเคยพูดแบบนี้” ชายหนุ่มจับภรรยาหมุนซ้ายฟมุนขวาเพื่อหาร่องรอยการโดนทำร้าย แต่น่าแปลก ที่ไม่พบเจออะไร

“ไก่ไม่ได้โดนตีหัวจนความจำเสื่อมหรือทำให้เปลี่ยนไปหรอกค่ะ แต่ เพราะไก่รู้สิคะ ว่าคนเรามีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ไก่แค่ อยากอยู่กับคนที่ตัวเองรัก ให้มากที่สุด” ปีระกาจับมือของกาน๖ชนกออกจากใบหน้าตัวเอง แล้วยิ้มเอียงอาย

“หะ อะไรนะ ไก่พูดอะไร พี่ไม่เห็นได้ยิน” กานต์ชนกใจเต้นแรง ไม่น่าเชื่อว่านี่จะเป็นความจริง เพราะปีระกาน่ะหรือ จะพูดแบบนี้กับเขา

“ไม่ได้ยินก็พอแล้วค่ะ ไก่จะเข้าไปข้างใน ช่วยหน่อยสิคะ” ปีระบอกอย่างเขินอาย แล้วทำท่าจะลุกหนี

“เดี๋ยวสิ บอกมาก่อน ว่าเมื่อกี้พูว่าอะไร” กานต์ชนกรีบเข้าไปช่วยประคอง พากันเดินเข้าไปด้านใน

“คุณย่าคะ เนตรว่า งานนี้พี่กานต์คงช็อกตาย ถ้ายัยไก่ยอมง่ายๆ”

“ทำไมคิดแบบนั้น”

“ก็นั่นน่ะค่ะ ดูหน้าพี่กานต์เหมือนโดนผีหลอก” เนตรนภิสว่าพรางมองตามสองสามีภรรยาไปจนสุดตา

“เจ้าไก่น่ะมันคิดถูกแล้ว รักลูก รักตัวเอง คงไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บอีกแล้วสินะ” คุณหญิงรติมาพูดแล้วยิ้มน้อยๆ ก่อนหน้านี้ ปีระกาบอกกับตนเองว่า จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุขเสียที

“แต่ว่า พระเอกของเราจะไม่สำนึกน่ะสิคะ” เนตรนภิสย่นคิ้วเข้าหากัน

“พาอพระเอกของเราน่ะ สำนึกผิดแล้วล่ะ ส่วนนางเอกน่ะ เขาก็ไม่ได้ติดละครอย่างเรานะ ที่จะได้เอาแต่พ่อแง่แม่งอน พอดีล่ะ ลูกได้เกิดมาไม่มีพ่อกันพอดี แล้วเราน่ะ ยอมเหรอ ถ้าเจ้าไก่ พาลูกหนีไป นั่นมันหลานของเรานะ ยัยเนตร” คุณหญิงทำเสียงสูง มองหลายสาวแล้วตวัดค้อนใส่

“โถ คุณย่าคะ เนตรก็พูดเล่นค่ะ แค่คิดว่า ยัยไก่ยอมพี่ชายง่ายไป แบบนี้จะได้ใจ”

“เอาน่า ยังไงก็ครอบครัวเขา มันจบแบบนี้ก็ดีแล้ว ย่าจะได้สบายใจ”

“เนตรก็คิดแบบนั้นค่ะ เนตรอยากอุ้มหลานเร็วๆจัง” สองย่าหลานกอดกันแน่นด้วยความรัก ยิ่งเห็นคนที่รักมีความสุขก็ยิ่งสุขใจ

ภายใต้เงาร่มจามจุรีขนาดใหญ่ ปีระกานั่งฮำเพลงเบาๆ ภาพสะท้อนจากผืนน้ำเบื้องหน้า เป็นเงาของอดีตที่เคยเกิดมาตั้งแต่เด็กจนโต ปีระกาจำได้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน คนที่อยู่ในใจเธฮมีเพียงแค่เขา แม้ว่าจะต้องถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัส แต่เธฮก้ยังรั และคิดถึงเพียงแค่เขา ผู้ชายที่เป็นทุกอย่างในชีวิต นับตั้งแต่วันที่แม่ตาย เธอมีเพียงแค่เขา ที่เป็นหลักยึดในหัวใจ

“แม่ครับ” เสียงร้องเรียกจากด้านหลังทำให้ปีระกาตื่นจากพวัง หันมองเด็กน้อยวัยห้าขวบกำลังวิ่งเข้ามาหาและโผเข้ากอดปีระกาเอาไว้

“ต้น”

“คุณพ่อบอกว่าจะพาต้นกับคุณแม่ ไปทานข้าวข้างนอกบ้านครับ”

“เนื่องในโอกาสอะไรคะ” ผู้เป็นแม่ถามเสียงใส

“เนื่องในโอกาส ที่เราเจอกันครั้งแรกไงล่ะ จำได้มั้ย” กาน๖ชนกเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ มองภรรยาด้วยความรักอย่างล้นใจ

“พี่กานต์จำได้” ปีระกายิ้มอย่างปีรติ

“จำได้สิ ยัยเด็กขี้แย” ปีระกายิ้มสวย นึกถึงภาพวันแรกทีได้พบกัน ภาพวันที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาและจับที่แก้มใส ภาพประทับใจในครั้งแรกที่ได้พบกัน ภาพนั้น ยังติดตรึงใจ

สองมือใหญ่เอื้อมจับที่แก้มนวล ปีระกายิ้มรับ ซบหน้าลงกับไหล่ของสามี หากวันนั้นเธฮไม่ตัดสินใจที่จะอภัย เธอคงไม่ใความสุขเช่นนี้ เช่นที่เป็นอยู่ มีครอบครัวที่น่ารัก มีคนที่รักและเป็นห่วงอยู่ข้างๆกาย ...

จบบริบูรณ์

ปล. ต้องขออภัยที่อาจจะจบห้วนไปซักนิดนะคะ พอดีไม่ค่อยมีเวลาเลย่วงนี้เรียนหนักมาก เอาไว้มีโอกาส คงได้ลงเรื่องใหม่ให้อ่าน เร็วๆนี้ค่ะ ขอบคูรที่ติดตามนะคะ .


ความคิดเห็นที่ 1

โดย ninjanoi เมื่อ 2013-11-29 จำนวนโพสรวม 1 ครั้ง
ความคิดเห็นที่ 2

โดย boomsukkong เมื่อ 2013-02-11 จำนวนโพสรวม 158 ครั้ง
ความคิดเห็นที่ 3

เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจบแย้วววววววววววววหนูปีระกาน่ารักอ่ะ
โดย panon เมื่อ 2013-02-11 จำนวนโพสรวม 78 ครั้ง
หมายเหตุ : เข้าสู่ระบบก่อน จึงจะโพสความคิดเห็นได้
Untitled Document