header
Untitled Document
Left
 
สั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว แจกฟรีทันที รักร้อนดั่งไฟ, ไฟรักผลาญใจ, ใจขอเพียงรัก, ดั่งสวรรค์สาป...ว่าให้รัก, หวานชะมัดแผนรักปล้นใจ จะเลือกเล่มใดเล่มหนึ่งหรือทั้งหมดก็ได้ ค่าส่งเล่มละ 50 บาท (เลือก 5 เล่มก็ 250 บาท) โอนเงินมาพร้อมกับการสั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว เข้าบัญชี มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ธนาคารกสิกรไทย 731-2-44211-0 เสร็จแล้วส่งสลิปใบโอนเงินและชื่อที่อยู่ที่ให้จัดส่งพร้อมเบอร์โทรศัพท์ มาที่ mchaivis@hotmail.com โปรโมชันนี้ถึงวันที่ 5 ธันวาคม 2559 เท่านั้น รีบหน่อยนะคะก่อนหนังสือจะหมด

Click
บ่วงตะวัน ตอนที่ 2
โดย minikunnoo เมื่อ 2013-02-18
บทที่ 2

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร รวิกานต์นอนไม่หลับตั้งแต่เมือคืน เช้านี้ คุณหญิงให้คนมาปลุกเธอแต่เช้า และบอกให้เตรียมตัว พร้อมทั้งนำชุดที่จะต้องใส่ทำงานมาให้ เป็นเครื่องแบบของพนักงานที่โรงแรม ซึ่งพนักงานในแผนกต่างๆจะแต่งกายไม่เหมือนกัน และของรวิกานต์ ก็เป็นชุดผ้าไหมสีชมพูหวาน ที่ตัดอย่างปราณีต และออกแบบมาให้ร่วมสมัย ใส่แล้วไม่ดูแก่แต่อย่างใด
รวิกานต์นั่งมองชุดตัวเองภายในห้องนอน หญิงสาวถูกเลี้ยงอย่างลูกหลาน และนอนบนตึก แต่เจ้าตัวขออาศัยเพียงห้องเล็กๆส่วนปีกทางด้านซ้ายตึกเท่านั้น เพราะไม่อยากคิดเทียมใคร

“เอาจริงเหรอตะวัน พี่ว่ามันเสี่ยงนะ ยิ่งคุณศินพูดแบบนั้น ไปทำงานตะวันจะต้องโดนเขาแกล้งแน่ๆ” มะลิอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ด้วยรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เพราะรู้จักคนอย่างวศินเป็นอย่างดี

“เขาคงไม่ทำหรอกค่ะ ที่นั่นที่ทำงาน คนเยอะแยะ เขาคงไม่แกล้งตะวันหรอกค่ะ ใช่มั้ยคะพี่มะลิ” รวิกานต์หวาดหวั่น จับมือมะลิเอาไว้แน่น

“พี่ก็หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาล่ะ ไปอาบน้ำเถอะ คุณหญิงรออยู่นะ” มอลิบอก เตรียมจะจัดเก็บที่นอนให้กับรวิกานต์

หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ในใจยังคงมีแต่เรื่องราวที่ทำให้ต้องคิดมากมาย

“สู้เขานะตะวัน พี่รู้ว่าเอ็ง เป็นคนดี” มะลิทอดถอนใจ

ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน รวิกานต์ถูกกระทำเหมือนเป็นคนผิดมาตลอด คุณศินของพวกเธอ ปักใจเชื่อหมดใจ ว่าเพราะรวิกานต์ ผ่องถึงต้องตาย นั่นกลายเป็นตราบาปติดตัวเรื่อยมา แม้เวลาจะผ่านไปกว่าห้าปี แต่ร่องรอยความผิดนี้ก็ไม่เคยจางหายไปจากใจของวศินเลย เพราะไม่ว่าจะทำอะไร กระดิกตัวไปไหน รวิกานต์ก็ผิดในสายตาเขาอยู่ดี


“มีอะไรกินครับ หอมจัง” วศินเข้ามากอดคุณหญิงรุจีจากด้านหลัง หอมแก้มให้ฟอดใหญ่

“เป็นอะไร วันนี้ท่าทางอารมณ์ดีแต่เช้า” ผู้เป็นยายย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย เอียงคอมองเพียงนิด แล้วทานข้าวต้มตรงหน้าต่อ

“ไม่มีอะไรนี่ครับ” วศินกำลังจะก้มหน้าลงตักข้าวต้มเข้าปาก ต้องชะงักค้างเพราะภาพตรงหน้า

“อ้าวตะวัน เสร็จแล้วเหรอ นั่งสิ ทานข้าวต้มก่อนไปทำงานนะ” คุณหยิงน้ำเสียงสดใส สั่งให้รวิกานต์นั่งลง หญิงสาวเก้ๆกังๆแล้วนั่งลงแม้ว่าสายตาที่มองมาจากวศินจะแปลกๆไปเล็กน้อย

ภาพตรงหน้าทำให้วศินแทบหยุดหายใจ หญิงสาวที่ไม่เคยแต่งองค์ทรงเครื่องใดๆ บัดนี้อยู่ในชุดทำงานที่คุณหญิงจัดให้ ทั้งสวยทั้งหวาน ใบหน้าที่แต่งแต้มสีสันเพียงเล็กน้อยทำให้รวิกานต์เปลี่ยนจากเด็กบ้านๆเป็นนางฟ้าขึ้นมาในบัดดล

กว่าจะทันรู้ตัว ผู้เป็นยายก็สะกิดอยู่เสียนาน “นี่ น้ำลายยืด” คุณหญิงแกล้งเย้า แล้วหัวเราะเบาๆ

“อะไรครับคุณยาย เปล่าซะหน่อย” วศินเหล่ตามองอีกฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้าเอียงอายเพราะสายตาของตน

“แล้วนี่จะไปไหน ลุกขึ้นมาแต่งตัวเป็นลิเกแต่เช้า” เขาปแกล้งว่า แต่ตายังมองไม่ลดละ

“ก็ไปช่วยงานแกไงตาศิน แล้วก็ไม่ต้องไปว่าตะวันเลยนะ ชุดนี้ยายเป็นคนเอามาให้ตะวันเอง” คุณหญิงเอ็ดเบาๆ แล้วทานข้าวต้มต่อ

คนที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยและเอาแต่ก้มหน้าคือรวิกานต์ เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เจอแต่สายตาแสนจะชิงชัง สู้ก้มเอาไว้จะดีกว่าละมัง ไม่รู้วันนี้จะได้เจอกับอะไรบ้าง เธอคงต้องเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

“ไหนบอกว่าจะใม่ไป” วศินกระซิบเมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากในบ้านพร้อมกัน

“คุณท่านไม่ยอมรับค่ะ ตะวันบอกท่านแล้ว” รวิกานต์เริ่มจะไม่ชอบใจกับอะไรหลายๆอย่างที่วศินเป็น เธอไม่ได้ต้องการไป แต่คุณหญิงเป็นคนสั่ง มำชายหนุ่มไม่เข้าใจ

“เธออยากจะไปทำงานกับฉันมากงั้นสิ” เขาทำเสียงเยาะ

“คุณศินคะ ตะวันไม่เคยคิด” หญิงสาวเบ้หน้า ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

“ถ้าไม่คิดแล้วยอมทำไม”

“คุณศินก็ทราบว่าตะวันขัดคุณท่านไม่ได้” หญิงสาวพยายามจะอธิบาย แต่สุดท้าย วศินก็ทำเสียงฮึ่มฮ่ำในลำคอ แล้วก็ผละออกไปอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“เดี๋ยวไปนั่งข้างหน้า” วศินสั่งเมื่อเห็นรวิกานต์ทำท่าจะเปิดประตูหลัง

“แต่...” รวิกานต์ขมวดคิ้ว

“ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ” เขาส่งเสียงคำราม ท่ามกลางสายตาที่แสนจะเป็นห่วงของคุณหญิงรุจีกับมะลิ ที่ได้แต่ลุ้นว่าทั้งคู่จะไม่ตีกันตายก่อนไปถึงโรงแรม

เมื่อรวิกานต์ยอมที่จะมานั่งด้านหน้า วศินก็ออกรถไปอย่างรวดเร็ว ไม่รอบอกลาผู้เป็นยาย หรือแม้แต่รอให้คุณยายของตนสั่งว่าต้องทำอย่างไรกับเลขาคนใหม่ของเขาในวันนี้

“จะไหวเหรอคะคุณหญิง มะลิกลัวตะวันจะทนคุณศินไม่ได้”

“นี่กี่ปีแล้วมะลิ” คุณหญิงรุจีเอ่ยถามขึ้นไม่ตรงกับคำตอบที่อยากได้

“หมายถึงอะไรคะคุณหญิง” มะลิย่นคิ้วมองไม่เข้าใจ

“ก็ตะวันน่ะ มันอยู่ที่นี่กี่ปีแล้วล่ะ” คุณหญิงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน มะลืจึงเดินตามไปติดๆ

“ก็ ห้าปีค่ะ ห้าปีแล้ว”

“นั่นน่ะสิ ห้าปีแล้ว แกคิดว่า ตะวันมันจะทนไม่ได้หรือไง ในเมื่อมันก็ทนให้ตาศินโขกสับมันมาตั้งห้าปีแล้ว” คุณหญิงรุจีนั่งลงที่โซฟาใหญ่ หยิบหนังสือวรรณกรรมที่ตนชอบขึ้นกาง

“นี่ๆคุณหญิงก็คิดแบบนั้นเหรอคะ มะลิคิดว่า มะลิรู้สึกว่าคุณศินไม่ชอบตะวันอยู่คนเดียวซะอีก” มะลินั่งลงข้างๆ ทำหน้าตื่นเต้นใส่

“ฉันเป็นยายมันนะ มันทำอะไรทำไมฉันจะไม่รู้ ตาศินมันไม่ใช่คนมองยาก รักก็รัก เกลียดก็เกลียด มันรักผ่อง แต่มันเกลียดตะวัน ทำไมฉันจะไม่รู้ หลานฉัน นิสัยเหมือนพ่อมันไม่มีผิด รักแรง เกลียดแรง”

“แบบนี้ เขาเรียก เกลียดตัวกินไข่หรือเปล่าคะคุณท่าน ทั้งที่คุณศินรักน้าผ่องเหมือนกับแม่คนนึง แต่ดั้นไม่ชอบตะวันเอามากๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะคะคุณท่าน ตะวันเองมันก็ออกจะเจียมตัวขนาดนั้น ไม่รู้ทำไมคุณศินชอบหาว่ามันคิดจะหลอกคุณท่านจัง” มะลิตั้งข้อสงสัย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรับรู้ได้ถึงความมึนตึงที่วศินมีต่อรวิกานต์ ไม่ว่าจะทำอะไร ไปที่ไหน มีเรื่องอะไร วศินจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวใดๆทั้งสิ้น โดยปกติ เรื่องของรวิกานต์ จะอยู่ในความดูแลของคุณหญิงรุจีทั้งหมด ทั้งคู่ จะเจอกันก็แค่ตอนทานอาหาร หรือช่วงที่มีกิจกรรมเกิดขึ้นในบ้าน ซึ่ง แทบจะไม่คุยกันเลยด้วยซ้ำ เพราะเมื่อไหร่ที่คุยกัน เป็นต้องมีเรื่องกันทุกครั้งไป

ล่าสุด วันเกิดคุณหญิง รวิกานต์ก็เกือบจะตกน้ำตกท่าไป เพราะความไม่พอใจของวศิน ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่เจ้านายคนเล็กของบ้านให้เหตุผลว่า ไม่ชอบใจ ที่มีคนมองว่ารวิกานต์คือหลานสาวอีกคน ทั้งที่เป็นแค่ลูกสาวของแม่นมที่เลี้ยงเขามา เทียบก็ได้แค่ ลูกคนใช้เท่านั้น

“ฉันไม่รู้หรอก หลานฉันคิดยังไง แต่ฉันเชื่อ ว่าผ่องเลี้ยงลูกมาดีพอ ดีมากพอที่จะทำให้ตะวันรู้ ว่าอะไรควร หรือไม่ควร” มะลิพยักหน้าหงึกๆ

“มะลิก็คิดแบบนั้นค่ะ ตะวันน่ะ นิสัยดีไม่ต่างจากน้าผ่องเลย อ่อนโยน แล้วก็โอบอ้อมอารีย์จะตายไป”

“แต่คนบางคนเขาไม่คิดแบบนั้น เขายึดติดอดีตมากจนเกินไป”

“ตะวันมีอดีตอะไรที่ทำให้คุณศินไม่ชอบงั้นเหรอคะคุณท่าน” มะลิถามด้วยความไม่รู้ เพราะเท่าที่ทราบมา วศินไม่ชอบรวิกานต์เอามากๆ แต่ด้วยสาเหตุอะไร คนเป็นยายอย่างคุณหญิงรุจีก็ไม่อยากจะคาดเดา แต่ที่แน่ๆ ชายหนุ่มยกเหตุผลร้อยแปดมาอ้าง รวมไปถึง เรื่องที่รวิกานต์ทำให้ผ่องต้องตาย นั่นเป็นอีกหนึ่งข้อ ที่ทำให้วศินไม่ชอบรวิกานต์เอาเสียเลย

“ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ อย่างที่รู้ๆกัน แกอยากรู้ก็ลองถามตะวันดูสิ เผื่อจะได้อะไรเพิ่มเติม”

“โอ้ย มะลิเคยถามแล้วค่ะ แต่ไม่ได้คำตอบอะไรเลย ตะวันบอกแค่ว่า คุณศินไม่ชอบหน้าตะวัน เกลียดตะวัน แค่นั้นแหละค่ะ มะลิเลยอยากรู้ว่า ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”

“ตาศินไม่ชอบตะวันน่ะใช่ แต่ฉันก็ไม่รู้มากไปกว่าที่แกรู้หรอก สักวัน เราคงได้รู้หรอกนะ” คุณหญิงพูดเบาๆ ลดหนังสือลงทำสีหน้าครุ่นคิด

“มะลิคิดว่า ถ้าคุณศินยอมเปิดใจ คุณศินจะรู้ว่าจริงๆแล้วตะวันไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยค่ะ” มะลิว่าไปตามความคิดตน

“มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่เราเห็นก็ได้นะมะลิ แกอย่าเพิ่งมั่นใจไป” คุณหญิงกล่าว มือก็เปิดหนังสืออ่านไป

มะลิคิดตาม แต่คิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ มือยกขึ้นบีบนวดแล้วถามด้วยความสงสัย

“ยังไงเหรอคะคุณท่าน”

“เอาน่ะ ถึงเวลาแกก็รู้เอง เอาเป็นว่า ตะวัน อาจจะไม่ใช่ตะวันที่เรารู้จักก็ได้ ถ้าถึงเวลานั้น” สิ่งที่คุณหญิงเอ่ยมาสร้างความงุนงงให้กับมะลิ แต่ถึงจะถามไปคงไม่ได้คำตอบอะไร มะลิจึงเงียบและคิดตาม ไอ้เรื่องที่ว่า คงไม่ใหญ่โตขนาดทำให้อะไรๆหลายๆอย่างต้องเปลี่ยนไปหรอกนะ


ความคิดเห็นที่ 1

โดย numill เมื่อ 2013-11-04 จำนวนโพสรวม 1 ครั้ง
ความคิดเห็นที่ 2

จะรอวันที่ตะวันไม่ใช่ตะวันที่เรารู้จัก...........บร่าๆๆๆๆ
โดย panon เมื่อ 2013-02-20 จำนวนโพสรวม 78 ครั้ง
หมายเหตุ : เข้าสู่ระบบก่อน จึงจะโพสความคิดเห็นได้
Untitled Document