header
Untitled Document
Left
 
สั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว แจกฟรีทันที รักร้อนดั่งไฟ, ไฟรักผลาญใจ, ใจขอเพียงรัก, ดั่งสวรรค์สาป...ว่าให้รัก, หวานชะมัดแผนรักปล้นใจ จะเลือกเล่มใดเล่มหนึ่งหรือทั้งหมดก็ได้ ค่าส่งเล่มละ 50 บาท (เลือก 5 เล่มก็ 250 บาท) โอนเงินมาพร้อมกับการสั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว เข้าบัญชี มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ธนาคารกสิกรไทย 731-2-44211-0 เสร็จแล้วส่งสลิปใบโอนเงินและชื่อที่อยู่ที่ให้จัดส่งพร้อมเบอร์โทรศัพท์ มาที่ mchaivis@hotmail.com โปรโมชันนี้ถึงวันที่ 5 ธันวาคม 2559 เท่านั้น รีบหน่อยนะคะก่อนหนังสือจะหมด

Click
บ่วงตะวัน ตอนที่ 12
โดย minikunnoo เมื่อ 2013-09-20
บทที่ 12

ผ่านงานแต่งงานของรพีภทรมาได้ไม่นาน ชายหนุ่มก็มาเยือนที่โรงแรมอีกครั้ง แต่คราวนี้มาเพียงหนึ่ง ไมได้ควงคู่ภรรยามาด้วย และจุดมุ่งหมายของรพีภัทร ยังเป็นรวิกานต์อีกด้วย นั่นทำให้หลายคนมองมาอย่างจับพิรุจ และไม่น่าแปลกอะไร หากจะถูกมองไปในแง่ลบ ตลอดเวลา

“พี่ชายมาที่นี่คนเดียว พี่พิมพ์ล่ะคะ” รวิกานต์มองไปเห็นสาวยตาหลายคู่กำลังจับจ้องมาที่เธอ หญิงสาวไม่สบายใจเท่าไหร่นักหากมีใครเอาไปพูดในทางที่ไม่ดี หญิงสาวเลือกบริเวณสวนซึ่งมีคนพลุกพล่าน และสะดวกในการพูดคุย

“พิมพ์เขามีอาการแพ้ท้องน่ะ ตะวัน กำลังจะได้เป็นน้าแล้วนะดีใจไหม” รพีภัทรดีใจเผลอจับมือหญิงสาวเอาไว้

“จริงเหรอคะ ตะวันดีใจด้วยนะคะ พี่ชายจะได้เป็นพ่อคนแล้ว” ความดีใจทำให้รวิกานต์กุมมือของรพีภัทรแน่น

“ท่านพ่ออยากจัดงานฉลอง ที่พิมพ์ท้อง เลยให้พี่มาชวนน้องตะวันไปร่วมงานที่บ้าน เย็นพรุ่งนี้ค่ะ ว่างหรือเปล่าคะ”

“ได้สิคะ แต่ตะวันต้องขออนุญาติคุณท่านก่อนค่ะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ท่านพ่อแจ้งคุณหญิงเรียบร้อยแล้ว และคุณหญิงเองก็คงจะไปด้วยเช่นกัน”

“ถ้าอย่างนั้น ตะวันก็คงไม่มีปัญหาอะไรค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวาน ทั้งคู่จับจ้องกันอยู่นานกระทั่งเสียงกระแอมไอของใครบางคนดังขึ้น ทำให้รพีภัทรต้องผละออกมา

“สวัสดีครับคุณชาย มาแต่เช้าเชียวนะครับ” วศินเดินเข้ามาแสดงสีหน้าไม่พอใจตั้งแต่แรกพบ ซึ่งรพีภัทรเองก็พอจะเดาได้ถึงความไม่พอใจของชายหนุ่ม

“ไม่เช้าแล้วมั้งครั้บ นี่อีกสองนาทีก็จะบ่าย”

“อ่อครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับเลขาของผมงั้นเหรอครับ ถึงได้ ต้องมาคุยกันสองต่อสองแบบนี้” น้ำเสียงของวศินเริ่มยียวน เขาขยับเข้าไปใกล้รวิกานต์ แต่หญิงสาวรู้งานขยับหนี

“ไม่หรอกครับ ผมแค่มาบอกข่าวดีกับตะวัน” รพีภัทรบอกพรางอมยิ้ม คล้ายจะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างในแววตาของคนตรงหน้าที่มีต่อรวิกานต์

“พี่ชายแค่มาบอกเรื่องที่พี่พิมพ์กำลังท้องค่ะ” รวิกานต์รีบเอ่ย วศินหันควับมองกับสรรพนามที่ดูแปลกไป

“อย่างนั้นเหรอครับ ยินดีด้วยนะครับ” วศินหันไปหารพีภัทรและยื่นมือออกไปจับ

รพีภัทรไม่รังเกียจ ยื่นมือไปจับเพื่อตอบแทนความมีน้ำใจของวศิน

“งั้นพี่ชายกลับก่อนนะคะ แล้วพบกันที่บ้าน” รพีภัทรบอกกับรวิกานต์ หญิงสาวยกมือไหว้ ยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะมองตามรพีภัทรจนไปสุดตา

“ถ้าจะมองตามขนาดนั้น ทำไมไม่ตามไปส่งจนถึงรถเลยล่ะ” วศินเหน็บให้ ทำหน้าไม่พอใจ

“ได้หรือคะ แต่ก็ดีนะคะ ไปส่งที่รถ จะได้สบายใจว่าถึงรถแล้วอย่างปลอดภัย” รวิกานต์ทำหน้านิ่ง ตอบแบบไร้อารมณ์ แล้วทำท่าจะเดินออกไป

มือใหญ่คว้าเข้าที่แขน แล้วดึงเข้าหาตัว คนตัวเล็กกว่าจึงปลิวตามแรงดึง

“ฉันประชด”

“อ้าวเหรอคะ นึกว่าอยากให้ไปจริงๆ” รวิกานต์ย้อนให้ วศินกัดฟันโกรธ

“นี่เธอ”

“ศินคะ” ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร เสียงเรียกที่ทำให้วศินต้องปล่อยแขนของรวิกานต์ก็ดังขึ้น พร้อมๆกับเจ้าของ กรกมลวิ่งเข้ามาคว้าแขนและดึงตัววศินให้ออกห่างจากรวิกานต์

“กร มาได้ยังไงครับ” เขาถามแฟนสาว มองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ก็ขับรถมาสิคะ แล้วนี่ ทำอะไรกันอยู่หรือคะ” สายตามองไปยังรวิกานต์ด้วยความรังเกียจ ซึ่งเจ้าตัวก็พอจะรู้ได้ เลยคิดจะเดินหนีไปเสียดีกว่า

“แล้วนั่นจะไปไหน” วศินร้องถามขึ้น ทำท่าจะเดินตาม แต่กรกมลรั้งแขนไว้แน่น

“ทำงานค่ะ ได้เวลาทำงานแล้ว เชิญคุณกับคุณกรตามสบายค่ะ ขอตัวนะคะ” รวิกานต์บอกแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

ไม่อยากจะเห็นภาพบาดใจ ไม่อยากจะรับรู้ว่าคนตรงหน้าอีกไม่ช้าก็จะแต่งงานกัน และท้ายที่สุด เธออาจจะต้องย้ายออกมาอยู่ข้างนอก เพื่อความสบายใจของกรกมล ที่ตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ไว้ใจเธอเสียที

‘ฉันไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ศิน เข้าใจใช่ไหม”’ กรกมลเอ่ยออกมาในวันที่ได้อยู่กันตามลำพังของสัปดาห์ก่อน

‘ค่ะ ตะวันเข้าใจ’ เธอตอบ เพื่อความสบายใจ และพยายามทำให้เห็น เพื่อที่กรกมลจะได้รู้ ว่าเธฮไม่ได้ต้องการจะแยกพวกเขาออกจากกัน

ท่าทีของกรกมลเปลี่ยนไปมาก จากเอ็นดู กลายเป็นหมางเมิน จนรวิกานต์เริ่มจะไม่เข้าใจ ท้ายที่สุด เธอก็ได้รู้ ความหวาดระแวงเกิดขึ้นในใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เธอกำลังทำให้กรกมลไม่มีความสุข หากเป็นเช่นนั้น เธอควรจะถอยห่างออกมา แต่จะห่างได้เพียงใด หากวศินยังเอาแต่จ้องจับผิดเธอเช่นนี้

.................

“ฉันต้องการคุยกับเธอ” บ่ายวันหนึ่งซึ่งวศินออกไปพบลูกค้าด้านนอก กรกมลปรากฏตัวที่หน้าโต๊ะทำงานของรวิกานต์และเอ่ยเสียงเบา

“มีอะไรเหรอคะ” เธอไม่อยากจะคิดว่าเหตุใด กรกมลจึงมีธุระกับเธอในเวลาแบบนี้

“ตามฉันมา”

กรกมลเดินนำไปที่บันไดหนีไฟ รวิกานต์ค่อนข้างวิตก เพราะไม่รู้ความคิดของกรกมลแม้แต่น้อยนิด

ทั้งที่ผ่านมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว ที่รวิกานต์พยายามออกห่างจากวศินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่วศินสิ พยายามจะตามติดเธอตลอดเวลา

“เธอชอบสินทรหรือเปล่า” กรกมลเริ่มต้นคำถามที่ทำให้รวิกานต์ตาโต

“คะ ทำไมเหรอคะ” รวิกานต์ย่นคิ้ว ไม่เข้าใจความหมาย

“ฉันถาม เธอก็แค่ตอบ จะมายอกย้อนทำไม” กรกมลอารมณ์ไม่ดีใส่ สีหน้าเธอบอกถึงความเครียดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน

“ไม่ค่ะ” รวิกานต์ปฏิเสธ

“ทำไม ทำไมเธอถึงไม่ชอบเขา ฉันอุตส่าห์หาคนดีๆมาให้ เพื่อที่จะได้มีชีวิตที่ดีนะ” สองมือของกรกมลจับแขนและเริ่มเขย่าจากเบาจนแรงขึ้น อีกฝ่ายหัวสั่นหัวคลอนตามแรงเขย่า

“ตะวันไมได้ชอบสินทรค่ะ ตะวันมีคนที่ชอบอยู่แล้วค่ะ คุณกรอย่าบังคับตะวันเลยนะคะ” รวิกานต์ตอบเสียงสั่น

“หมายความว่ายังไง คนที่เธอชอบคือศินใช่มั้ย ศินของฉันใช่มั้ย” กรกมลทำตาเหลือกโปน คาดคั้นเอาความ

“ไม่นะคะ ไม่ใช่”

“ไม่จริง เธอชอบศิน เธอเลยไม่มองคนอื่น ฉันเกลียดเธอ เธอคิดจะแย่งศินไปจากฉันใช่มั้ย” กรกมลตะโกนใส่อย่างบ้าคลั่ง

‘บอสเอาแต่ตามติดตะวันต้อยๆเลยค่ะ’ นั่นคือสิ่งที่เธอได้ยินมาจากรตี คนที่คอยสอดแนมให้ตลอดเวลา

“ไม่จริงนะคะ ตะวันไม่เคยคิดจะแย่งคุณศินไปจากคุรกรเลยค่ะ ไม่นะคะ” รวิกานต์พยายามจะปฏิเสธแต่ดูเหมือนกรกมลจะไม่ฟังเสียง

“ฉันรู้นะ ยัยรตีบอกฉันหมดแล้ว ว่าเธอให้ท่าศินตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ คงเข้าโรงแรมด้วยกันมาแล้วสิ ใช่ไหม” กรกมลแทบจะบีบแขนของรวิกานต์ให้แหลกคามือได้

“ไม่จริงนะคะ ตะวันไปทำงานเฉยๆ ไม่เคยคิดอะไรเลย คุณกรอย่าเข้าใจผิดสิคะ”

“แกอย่ามาโกหก ฉัน วันก่อน ศินประกาศว่าไม่มีทางให้เธอคบกับสินทร มันหมายความว่ายังไง”

“ตะวันเปล่าจริงๆนะคะ” รวิกานต์พยายามปัดป้อง มือที่เริ่มจิกที่หัวของเธอ

“มานี่ มากับฉัน เธอต้องพิสูจน์ ว่าเรื่องที่เธอพูดเป็นความจริง”

“จะพาตะวันไปไหนคะ”

“ไปสาบานไงล่ะ ตามมา”

แล้วกรกมลก็ลากเอาตัวรวิกานต์ขึ้นไปบนรถ เหตุการณ์ทั้งหมด ถูกรตีบันทึกเอาไว้ในโทรศัพท์มือถือเรียบร้อย เพราะรตีหมายจะเอาคลิปวิดิโอนี้ไปแฉแ หากกรกมลไม่ยอมให้เงินเธอ ที่คอยตามสืบเรื่องของรวิกานต์ตลอดมา


รวิกานต์โดนลากขึ้นรถ และขับออกไป ในขณะที่รถของวศินเข้ามาจอดเทียบพอดี ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอมาถึงที่ห้องทำงานไม่พบรวิกานต์ก็หัวเสีย

“ออกไปข้างนอกค่ะ” รตีรีบวิ่งเข้ามาบอก

“ไปกับใคร”

“เอ่อ พอดีคุณกรมา ตะวันเลยให้คุณกรพาไปหาซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟนน่ะค่ะ คุณกรนี่ ใจดีนะคะ ตะวันบอกว่าถ้าไปกับคุณกร บอสจะไม่ว่า”

“หมายความว่ายังไง กร พาตะวัน ไปซื้อของให้แฟน แล้วใครล่ะแฟนของตะวัน” วศินหัวเสีย แต่รตีแยกไม่ออกว่าเรื่องอะไร ระหว่าง กรกมลใจดีมากเกินไปพารวิกานต์ออกไปข้างนอก กับเรื่องที่รู้ว่ารวิกานต์มีแฟน

“ก็ สินทรไงคะ วันนี้วันเกิดสินทร ตะวันรู้ เลยจะไปซื้อของให้ พอดีคุณกรมา เธอเลยอาสาพาไปค่ะ” รตีใส่ไข่ ละเลงความอิจฉาลงไปจนทำให้วศิน เดือดดาลแทบจะบันดาลโทสะลงเดี๋ยวนั้น แต่ติดว่ามีหลายสายตามองมาทำให้เขาต้องหยุดชะงัก

“ไปทำงานของเธอได้แล้ว” วศินไล่ ก่อนหายเข้าไปในห้องทำงานของตนเอง

ภาพความทรงจำเก่าๆย้อนกลับเข้ามา ภาพของรวิกานต์ในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยเต้นยั่วผู้ชายในผับ ภาพที่เธอถูกเพื่อนๆกลั่นแกล้งในงานวันเกิดของเพื่อนคนใดสักคนที่วศินเองก็จำไม่ค่อยได้ และอีกหลายเรื่องที่หญิงสาวก่อเอาไว้และบอกว่าไม่ตั้งใจ

แล้วยังจะเพิ่มเรื่องใหม่ เรื่องของท่านชายอรรถ ที่จู่ๆก็ให้ความสนใจในตัวรวิกานต์จนออกนอกหน้า หรือว่าท่านชายอยากจะได้รวิกานต์ไปเป็นเมียเก็บกัน

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์” วศินพูดกับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ทั้งรวิกานต์และรกมล ต่างคนต่างไม่รับโทรศัพท์ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด วศินรู้สึกสังกรณ์ใจไม่ดี

...............


รถของกรกมลแล่นมาด้วยความเร็วสูง รวิกานต์นั่งจับพนักพิงแขนเอาไว้แน่น ด้วยความหวาดกลัว

“คุณกรคะ ลดความเร็วหน่อยสิคะ ตะวันกลัว” รวิกานต์อ้อนวอน แต่ไร้ซึ่งสิ่งตอบสนอง กรกมลคล้ายเข้าสู่โหมดโลกส่วนตัว ไม่ว่ารวิกานต์จะพูดอย่างไร ก็เหมือนเธอจะไม่ได้ยินทั้งนั้น

รวิกานต์ไม่คเยรู้จักกรกมลเป็นการส่วนตัวมากกว่าการที่รู้ว่ากรกมลคืแฟนสาวของวศินที่คบกันมาตั้งยังอยู่ที่เมืองนอกเมืองนา แต่รวิกานต์พอจะรู้ ว่าคุณหญิงไม่ชอบกรกมลเท่าไหร่ แต่วศินนั้นรักกรกมลมากเลยทีเดียว

“ฉันจะไม่ยอมให้เธอแย่งศินไปจากฉัน” น้ำเสียงของกรกมลคล้ายคนเสียสติ ยิ่งอาการของเธอตอนนี้ยิ่งเข้าขั้น เธอเริ่มกัดเล็บตัวเอง และใช้มือเพียงข้างเดียวพยุงพวงมาลัยเอาไว้

รวิกานต์หวาดกลัว สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น กรกมลคล้ายคนเสียสติ พูดอะไรคนเดียแวละขับรถเร็วมาก รวิกานต์ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอแอบกดเบอร์โทรหาวศิน แต่กรกมลแอบเห็นเสียก่อนเลยยื้อแย่งกัน

“นี่แกคิดจะฟ้องศินเหรอ เอามานี่เลยนะ” กรกมลยื้อแย่งโทรศัพมท์มือถือกับรวิกานต์ โดยไม่ทันระวัง รถของเธอส่ายไปมาบนถนน รวิกานต์พยายามที่จะยื้อแย่งโทรศัพท์คืนมา สิ่งทีเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือ ร้องออกมาจนสุดเสียง

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลงไป เพราะรถที่สวนมาชนเข้าอย่างจังกับรถของกรกมลจนหมุนคว้างและเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลง

“คุณศิน” รวิกานต์เรียกหาวศิน ก่อนที่สติจะดับมืดลงไป

.....................
หมายเหตุ : เข้าสู่ระบบก่อน จึงจะโพสความคิดเห็นได้
Untitled Document