header
Untitled Document
Left
 
สั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว แจกฟรีทันที รักร้อนดั่งไฟ, ไฟรักผลาญใจ, ใจขอเพียงรัก, ดั่งสวรรค์สาป...ว่าให้รัก, หวานชะมัดแผนรักปล้นใจ จะเลือกเล่มใดเล่มหนึ่งหรือทั้งหมดก็ได้ ค่าส่งเล่มละ 50 บาท (เลือก 5 เล่มก็ 250 บาท) โอนเงินมาพร้อมกับการสั่งซื้อ หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว เข้าบัญชี มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ธนาคารกสิกรไทย 731-2-44211-0 เสร็จแล้วส่งสลิปใบโอนเงินและชื่อที่อยู่ที่ให้จัดส่งพร้อมเบอร์โทรศัพท์ มาที่ mchaivis@hotmail.com โปรโมชันนี้ถึงวันที่ 5 ธันวาคม 2559 เท่านั้น รีบหน่อยนะคะก่อนหนังสือจะหมด

Click
ดวงใจกริชชาติ บทที่ 3 100%
โดย monkeydee เมื่อ 2015-02-25
บทที่ 3
‘นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้วสิน่ะ กับการอยู่แบบเดียวดายมากกว่าเดิม’ แพรพรรณคิดขณะรับประทานอาหารเช้าคนเดียวในบ้าน
“รับผลไม้เพิ่มมั้ยค่ะคุณหนู” ป้าแช่มหัวหน้าแม่บ้านถามแพรแพรณจนทำให้แพรพรรณหยุดความคิดตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้ป้าแช่ม
“พอแล้วละค่ะป้าแช่ม แพรอิ่มม้ากที่สุดเลย เพราะโจ๊กของป้าแช่มเนี่ยอุดมไปด้วยเนื้อทุกชนิดเลย แบบขนมาทั้งป่าเลยนะค่ะเนี่ย แพรคงทานอีกไม่ไหว” ป้าแช่มฟังแล้วก็จัดการหยิกแขนคุณหนูซะเลย พร้อมกับหัวเราะไปด้วย
“โอ้ย เจ็บค่ะ”แพรพรรณว่าแล้วก็กอดเอวป้าแช่มของเธอ
“คุณหนูก็พูดไปเรื่อย ตั้งแต่เสร็จจากงานศพคุณช่วงป้าก็เห็นคุณหนูทำงานหนักทุกวันเป็นเดือนไม่ยอมพัก วันนี้คุณหนูยอมหยุดพักป้าก็ต้องจัดหนักบำรุงคุณหนูนะสิค่ะ”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะป้าแช่ม ถ้าไม่มีป้าแช่มสักคนแพรคงขาดสารอาหารแย่เลย” แพรพรรณว่าเอาหัวไปถูไหล่ป้าแช่มเบาเพื่อเอาใจ ป้าแช่มก็หัวเราะพร้อมมองแพรพรรณอย่าเอ็ดดู
วันนี้วันหยุดแพรพรรณไม่มีธุระที่ไหน เธอจึงชวนทศพรกับนำพรไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากันในช่วงบ่าย
ผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากดูหนังเสร็จ นำพรก็ต้องรีบกลับก่อนเพราะมีนัดกับครอบครัว เหลือแพรพรรณกับทศพรเพียงสองคน ทั้งสองจึงชวนกันไปกินอาหารญี่ปุ่นกันต่อ
“คิดจะทำยังไงต่อ” แพรพรรณถามทศพรขณะนั่งกันอยู่สองคนที่ร้านอาหาร
“อะไร” ทศพรทำหน้างงกับคำถามของแพรพรรณ พอเห็นสีหน้าสงสัยของทศพรแล้วแพรพรรณก็รู้สึกหงุดหงิด ทำเสียงไม่พอใจในลำคอ
“ก็เรื่องยัยมุกไง เห็นได้ยินว่าพ่อแม่มุกต้องการให้ไปดูตัวกับลูกเพื่อนสนิท” ทศพรได้ยินดังนั้นสีหน้าก็กระด้างขึ้นทันที แต่ชั่วครู่ก็หายไปแต่ก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของแพรพรรณไปได้ ทศพรจัดได้ว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากๆคนหนึ่งเลยทีเดียว ผิวขาว รูปร่างสูง โดยรวมแล้วจะให้แข่งหล่อเทียบพระเอกละครยังได้ บวกกับฐานะทางบ้านก็ร่ำรวยไม่ใช่น้อย เพราะทำธุรกิจเป็นโรงงานผลิตเบียร์ที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว แต่เจ้าตัวดันไม่ค่อยจะสนใจเลือกทำตัวติดดิน เป็นนักเขียนอิสระซะอย่างนั้น ปล่อยให้พี่ชายรับผิดชอบอยู่คนเดียว
“ก็ไม่ยังไงนี่ มันเป็นเรื่องมุก ฉันเองทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว แกก็รู้ว่ามุกไม่เคยคิดอะไรกับฉันเกินกว่าความเป็นเพื่อน ถึงฉันจะรักมุกแค่ไหนมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้อยู่ดี” ทศพรพูดออกมาถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ไปในทางเศร้า แต่น้ำเสียงและสีหน้ากลับเรียบนิ่งสนิทตามนิสัยที่ชอบแสดงความน่าสงสารของตัวเอง แพรพรรณฟังแล้วจึงบีบไหล่ทศพรอย่างให้กำลังใจแล้วเธอเองก็รู้ดีถึงแม้ทศพรภายนอกจะไม่ใช่คนที่เคร่งขรึมอะไรแต่ที่จริงแล้วแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวมิใช่น้อย
“อะตอมแต่ฉันจะบอกอะไรแกไว้อย่างนะ ผู้หญิงเราก็เหมือนไม้เลี้อย ใครอยู่ใกล้ก็พร้อมจะผูกจะพัน ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกโดยเฉพาะความรู้สึกคนเรา”
การรับประทานอาหารมื้อเย็นนั้นผ่านไปโดยที่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยว่าได้ตกอยู่ในสายตาของของใครคนหนึ่งโดยเฉพาะแพรพรรณ ตั้งแต่ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้าน
หลังแยกย้ายกับทศพรแล้วแพรพรรณก็เดินมาขึ้นรถที่ลานจอดรถเพียงลำพัง ขณะสตาร์ทรถปรากฏว่ารถไม่สตาร์ทไม่ติดซะดื้อๆ แพรพรรณจึงลงมาจากรถพร้อมกระเป๋าสะพายของเธอ
“มาเสียอะไรตอนนี้นะ เฮ้อ ไอ้รถโง่” แพรพรรณพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด แล้วก็ต้องชะงักเพราะได้ยินเสียงหัวเราะของใครสักคนในระยะที่ใกล้มาก พอหันตัวไปก็ต้องตกใจเพราะเกือบชนเข้ากับใครคนหนึ่ง หญิงสาวจึงมองหน้าเจ้าของเสียงหัวเราะทันที แล้วนั่นยิ่งทำให้แพรพรรณประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมเพราะเจ้าของใบหน้าที่เห็นก็คือกริชชาตินั่นเอง ถึงแม้จะเคยพบกันแค่ครั้งเดียวเมื่อหลายปีก่อน แต่เธอก็จดจำใบหน้าของผู้ชายคนนี้ได้ เพราะทั้งหน้าตาและท่าทางแบบนี้เป็นเอกลักษณ์โดดเด่นแบบที่หาได้ยาก
“รถเสียหรือครับ น้องแพร” กริชชาติถามแพรพรรณพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่างแต่สุดท้ายก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปด้วยคิดว่ามันคงเกิดจากความหงุดหงิดจนพาลให้รู้สึกอะไรแปลกๆขึ้นมา แต่ก็คาดไม่ถึงเลยว่ากริชชาติจะจำเธอได้เช่นกัน
“เอ่อ ค่ะ “แพรพรรณตอบออกไปพร้อมยิ้มเล็กน้อย
“ถ้าอย่างงั้นให้พี่ไปส่งน้องแพรดีกว่านะครับ”
“ดิฉันไม่รบกวนคุณกริชดีกว่าค่ะ เดี๋ยวให้โทรให้ที่บ้านมารับก็ได้ค่ะ” กริชชาติรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยกับสรรพนามที่แพรพรรณใช้แทนตัวเองแล้วเขา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการทางสีหน้าออกไป
“ไม่รบกวนเลย มาเถอะครับพี่ไปส่ง” ถึงยังไงกริชชาติก็ไม่ยอมให้แพรพรรณปฏิเสธเขาเป็นอันขาด ยังไงน้องแพรก็ต้องกลับกับเขา เพราะสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งเขาต้องการให้เกิดขึ้น
“ก็ได้ค่ะ” ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณกริช” แพรพรรณไม่อยากจะดึงดันหรืองัดข้ออะไรกับกริชชาติอีกต่อไป รู้สึกว่ายังไงเขาคงไม่ยอมง่ายๆ และกริชชาติเองก็น่าจะไว้ใจได้เพราะเขาเองก็เป็นหลานชายของเพื่อนสนิทของคุณตา จากที่เคยได้ยินข่าวมากริชชาติเป็นนักธุรกิจแนวหน้าของประเทศ ถึงจะอายุยังน้อยแต่ความเก่งกาจไม่ได้น้อยตามอายุเลย ถ้าจะผูกสัมพันธ์ไว้ก็คงจะเป็นประโยชน์ในภายภาคหน้าเป็นแน่ แพรพรรณคิดไปโดยที่ไม่รู้เลยเลยว่ากริชชาติคิดจะผูกสัมพันธ์แบบหยั่งรากลึกกับเธอมานานแล้ว
ในที่สุดกริชชาติก็มาส่งแพรพรรณถึงบ้านในขณะเดินทางทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แพรพรรณเองก็เพลียจนแทบจะหลับ แต่ก็ฝืนเอาไว้เพราะยังไม่คุ้ยเคยกับกริชชาติจนขนาดจะทำตามสบายได้
“ขอบคุณคุณกริชมากนะค่ะที่มาส่ง”
“ถ้าอยากขอบคุณพี่ก็เรียกพี่ว่าพี่กริช และแทนตัวเองว่าแพรดีกว่าครับ น้องแพรเรียกแบบนี้พี่จะได้ไม่รู้สึกว่าเราเหินห่างเกินไป” กริชชาติพูดอย่างอ่อนโยน แต่แพรพรรณกับรู้สึกเหมือนโดนหมัดมือชกหลายหมัดเลยทีเดียวทั้งที่พึ่งเจอกริชชาติไม่ถึงวันหนึ่งด้วยซ้ำ แต่ถ้าพี่กริชชอบน้องแพรจัดให้เอาสิ ถ้าอยากเล่นนักแพรเล่นด้วย อยากรู้เหมือนว่ากริชชาติต้องการอะไรจากเธอรึเปล่า
“ก็ได้ค่ะ พี่กริช” แพรพรรณเปล่งเสียงพร้อมเน้นหนักตรงคำว่า ‘พี่กริช’ จนกริชชาติหัวเราะออกมา พร้อมคิดว่าน้องน้อยของเขาก็ขี้ประชดเหมือนกัน
“งั้นแพรขอตัวก่อนนะค่ะพี่กริช พรุ้งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า”
“ตามนั้นครับ แต่คราวหน้าหวังว่าพี่คงมีโอกาสได้เข้าไปนั่งจิบกาแฟห้องรับแขกบ้านน้องแพรนะครับ” กริชชาติเองก็ยียวนไม่แพ้กลับไม่แพ้กัน
หมายเหตุ : เข้าสู่ระบบก่อน จึงจะโพสความคิดเห็นได้
Untitled Document